"De Stichting Sittard Rosa Lima, opgericht in 1993, heeft zich ten doel gesteld om kleine ontwikkelingsprojecten in de sloppenwijken van Lima (Peru) financieel te ondersteunen. De bewoners van Sittard-Geleen worden mede door de informatie over deze projecten bewust gemaakt van de verhoudingen tussen het rijke Noorden en het arme Zuiden".
 
 


“Limburg helpt”

-In het kader van de documentaire – reeks “Limburg helpt” van L1 brachten Marly Penders en Bert Poiesz, beiden bestuurslid van de Stichting Sittard Rosa Lima in 2009 een bezoek aan pater Jan Brinkhof en de sloppenwijken Comas en Puenta Piedra in Lima.
Van dit bezoek is een film gemaakt.

-Tijdens hun verblijf in Lima hebben Marly en Bert regelmatig een verslag gestuurd naar het thuisfront. Lees verder.

Woensdag 26 augustus, 2009 / 18.30 uur
 
Bij jullie is het diep in de nacht, 2.30 uur, wanneer wij een poging doen contact met jullie te krijgen.
Bij aankomst in Lima blijkt dat onze mobieltjes geen bereik hebben. 
We hebben een goede reis gehad. Met een korte vertraging steeg ons vliegtuig tegen 10.30 uur op in Amsterdam. De KLM heeft ons goed verwend met veel drank en eten. Het vliegen in zo’’n grote kist viel erg mee, al was de duur van de vlucht lang, 12,5 uur.
We landden om 15.47 uur in Lima, bij jullie was het toen 22.45 uur. Er is dus een tijdsverschil van 7 uur.
De ontvangst was allerhartelijkst. Jan heeft een uitgebreid programma samengesteld, dat goed aansluit bij de wensen van onze stichting Sittard-Rosa- Lima. Morgen, donderdag bezoeken we allereerst enkele eetplaatsen.
We hebben nu 23 uur niet geslapen en zoeken dus ons bed op. Morgenavond melden we ons weer.

Donderdag 27 augustus

Vanmorgen hebben we allereerst enkele eetplaatsen (comedor) bezocht in 
de wijk Comas: comedor 11e Julio, comedor Los Andes, comedor Las 
Colinas, comedor Sacta Rosa en de comedor El Mirador.
De eerste, derde en vijfde zijn door SRL ondersteund.
Alle eetplaatsen waren vol " in bedrijf", d.w.z. er werd gekookt, 
terwijl in een andere ruimte kinderen werden opgevangen. De 
tegenstellingen tussen de verschillende eetplaatsen zijn groot. De 
door onze stichting gefinancierde comedores zien er prima uit en zijn 
ruim van opzet. Los Andes blijkt nog steeds zeer primitief, weinig 
hygiënisch. Tijdens hun bezoek in 2006 hebben Hub en Jo al toegezegd 
ook hier financieel te willen bijspringen, maar helaas heeft men de 
grond nog niet in eigendom verworven.
We zijn onder de indruk van het enthousiasme waarmee de vrouwen 
inkopen, koken, en de kinderen opvangen. Hun dankbaarheid voor onze 
belangstelling is groot.

's Middags hebben we de plek bezocht waar Yachay Peru 
(jongerenorganisatie) graag nieuwbouw wil realiseren. Als SRL zijn we 
hier ook al enkele jaren mee aan de slag.
Daarna hebben we een bezoek gebracht aan de centrale CDMOAN,
Hierin  hebben de vrouwen van 26 eetplaatsen zich verenigd om 
gezamenlijk problemen aan te pakken, zoals vandalisme, geweld, drugs. 
We werden hartelijk ontvangen en kregen in enkele toespraken veel lof 
toegezwaaid. Een van de agendapunten was het aanstaande 25-jarig 
bestaan van de centrale. Uiteraard zal dit feit uitbundig worden 
gevierd. Namens SRL hebben we een kleine donatie toegezegd.
Na het avondeten hebben  Marly, Jan. en Bert  een vergadering 
bijgewoond van het bestuur van Yachay Peru. We kregen een uitgebreide 
toelichting op hun nieuwbouwplannen. Die zien er fantastisch uit. We 
mochten een dik pak papier in ontvangst nemen met bouwtekeningen en 
beschrijvingen. Voor het bestuur van SRL is er binnenkort dus werk aan 
de winkel.

We kijken terug op een bewogen dag. Als je dit zo leest lijkt het 
misschien afstandelijk, maar we zijn geraakt door wat we zien en horen.
Het weer werkt mee, de temperatuur is goed (rond de 20 graden). We 
zien veel troep en stof. Er is weinig groen.

Het is bij ons nu zondag 30 augustus, 18.00 uur. Jullie liggen na een dag van Rosa- verering op een oor wanneer we de draad van ons verslag weer oppakken.
We beginnen op de vrijdag.
We vertrekken al vroeg in een taxi op weg naar de Comedor Rosa Linda.
Dit is een eetplaats waar SRL de voorjaarsactie voor heeft gehouden.
De rit duurt anderhalf uur over waanzinnig drukke wegen; we rijden
o.a. dicht langs het centrum van Lima. Wie hier niet hondsbrutaal is
in het verkeer komt niet ver. En als je dan bij een brutale chauffeur
in de auto zit, moet je je verstand op nul zetten en de blik op
oneindig, anders sterf je duizend doden.
De wegen zijn vuil, alle auto's zijn meer of minder beschadigd, de
stank van benzine en rubber is behoorlijk.
In de wijk aangekomen klauteren we naar boven. Er zijn nauwelijks
paden, laat staan wegen in dit gebied. Op de onmogelijkste plekken
hebben mensen een onderkomen gebouwd.
We worden allerhartelijkst ontvangen door de vrouwen van de eetplaats
en het district. Er is heel veel emotie in hun woorden. Ze zijn
ontroerd door de belangstelling die ze vanuit het verre Nederland
krijgen. Bij hun eigen overheid, zowel landelijk als plaatselijk,
hebben ze tot nu toe nooit gehoor gehad. Bovendien zijn de meesten
alleenstaand. Hun zelfbeeld is niet positief.
We zijn er allen erg van onder de indruk,maar tegelijkertijd ook
geraakt door de kracht die ze tonen om aan de slag te gaan met het
bouwen van hun nieuwe eetplaats.
We eten gekookte maïskolf met soep. We zien kinderen die wees zijn en
door andere vrouwen worden grootgebracht. Een van deze kinderen is
vandaag jarig en wordt door zijn (oude) oma opgevoed. Wanneer we voor
hem gaan zingen barst hij in tranen uit. We hebben hem geld gegeven
voor een taart, snoep, en kleding.
Beste mensen, we schrokken van de toestand van deze eetplaats
(krakkemikkig, niet hygiënisch, tochtig) en van de troosteloze
omgeving. Zwart grauwe bergen rotsen, stenen, zand en stof, met in de
diepte een kerkhof, waar je vanuit de wijk op uitkijkt. Alsof je
dagelijks herinnerd wordt aan je eindbestemming. SRL heeft goed werk
verricht door de nieuwbouw van deze eetplaats mogelijk te maken. Jan,
Marly en Bert hebben de eerste steen gelegd.
Later op de dag rijden we naar een van de grote begraafplaatsen van
Comas. Hub en Jo waren hier in 2006 ook. We hebben onder het toeziend
oog van de camera nagepraat over onze ervaringen van het bezoek aan de
comedor Rasa Linde.

's Avonds hebben we een culturele avond van Yachay Peru bijgewoond
met muziek en dans. Heel onderhoudend.

Zaterdag 29 augustus.
We brengen een bezoek aan de markt in de buurt van de kerk van Jan. De
vele overeenkomsten met de medina's van Marokko (b.v.) dringen zich op.
Er valt heel wat te zien (en te filmen en fotograferen).

Jan neemt ons mee naar drie wijken die vrij nieuw zijn en hoog tegen
de hellingen liggen. Allereerst brengen we een bezoek aan het
wijkcentrum Communidad de Nuevo Union. SRL heeft een flinke bijdrage
geleverd aan de eerste fase van dit gebouw. Maar er moet nog veel
gebeuren. We wandelen over de stoffige en hobbelige paadjes, genieten
van de prachtige vergezichten, en praten met mensen.
We lopen over een smal pad, hoog tegen de helling naar een andere
wijk, Las Lomas. Wanneer we in zicht komen gaat een alarm af ten teken
dat de bewoners zich dienen te verzamelen in de gemeenschapsruimte.
Toespraken, drank en koekjes verhogen de gezelligheid. Op de vraag wat
SRL zou kunnen betekenen voor deze wijk, wordt de wens van een vlak
sportveldje geuit, dat rondom voorzien moet worden van een stevig
fundament.
Daarna lopen we naar de wijk Cumbre. Het gemeenschapshuisje staat op
de rand van een steile helling en gezien de samenstelling daarvan
vreest men voor het wegzakken. De fundering zal minstens 8 meter hoog
(of diep) moeten zijn.
WE worden vandaag opnieuw geraakt door de gastvrijheid van deze
mensen.
Al met al zijn we vele uren op pad.

Na het eten gaan Marly en Bert met Jan mee die een H.Mis opdraagt ter
gelegenheid van de H.Rosa. Plaats van handeling is een klein plein
ergens in de krottenwijk. Wanneer de mis wordt gelezen, gaat het leven
gewoon door: de geluidsinstallatie voor het feest wordt opgesteld,
honden die tussen de banken doorlopen, vuurwerk afsteken, spelende
kinderen die veel geluid produceren, en tuc-tuc's die reizigers komen
afleveren.
Daarna bezoeken we een echtpaar, waarvan de man 100 jaar is geworden.
Jan draagt in een van de woonruimtes de H.Mis op. Niet nadat de grote
tafel is vol gezet met allerlei lekkere hapjes. Ook een etagère met
vijf taarten ontbreekt niet. Overigens, de echtgenote is 104 jaar.

Tot zover dit bericht, waarin in hoofdlijnen wordt verteld wat we
hebben meegemaakt. Woorden schieten in dit kort tijdsbestek te kort.
Maar Marijn filmt heel wat (en daar moet hij later ook nog eens een
selectie uitmaken, we benijden hem niet), terwijl Jan, Marly en Bert
honderden foto's maken. Voor jullie zeker de moeite waard om aanwezig
te zijn tijdens de première.

Hartelijke groeten van ons. Het gaat ons goed, de dagen vliegen
voorbij, de vermoeidheid is aan het eind van de dag groot, de sfeer
geweldig.
Het weer is prima.

Zondag 30 augustus, naamdag van de H.Rosa.
Bij nader inzien besluiten we om vandaag niet naar het centrum van
Lima te gaan. Jan raadt het ons af omdat het er enorm druk zal zijn,
maar ook omdat hijzelf 6 missen moet opdragen. Die staan overigens
alle ook in het teken van de H.Rosa.
We beginnen om half negen in de kerk van Jan, die tegen de tijd dat
het evangelie is gelezen, bijna volgelopen is. Het is heel bijzonder
als voor de consecratie een optreden plaats heeft van enkele leden van
Yachay Peru. Hiermee wordt een folkloristisch element aan de Rosa-
verering toegevoegd.
De overige missen worden op vijf verschillende plaatsen in de wijk
gelezen. We verplaatsen ons in de auto van Jan. Het in- en uitstappen
gebeurt volgens een vast ritueel, want we zijn met z'n zessen; ook de
zanger/gitarist reist mee. Jan houdt de hele dag zijn kazuifel aan.
Twee koffertjes bevatten de verschillende attributen die voor de H.
Mis van belang zijn: kelk, hosties, wijn, pateen, liedteksten, water
om te zegenen.
Zodra we aankomen komen de mensen toegestroomd. De meesten hebben de
avond en nacht ervoor behoorlijk gefeest, waarbij het bier rijkelijk
gevloeid moet hebben, als je tenminste afgaat op de vele kratten bier
die her en der staan opgestapeld.
Op elke plek is een beeld van de H.Rosa aanwezig, versierd met
tientallen bloemen. Het folkloristisch element ontbreekt ook niet,
want we zien prachtig geklede dansgroepen. Ook muziekensembles
ontbreken niet. Marly en Bert worden enkele keren uitgenodigd om mee
te dansen.
Na de mis wordt de aanwezigen drank en eten aangeboden. Gezien het
strakke tijdschema kunnen we hier geen gebruik van maken. Misschien
maar goed ook, gezien de gevoeligheid van maag en darmen van ons West-
Europeanen.
Intussen kunnen we de liedjes uit ons hoofd meezingen, maar vraag ons
niet dat de volgende week nog eens te doen.
We hebben bewondering voor Jan, omdat hij elke mis met overgave en
enthousiasme leest. Natuurlijk wordt dat door iedereen van hem
verwacht Voor pater Jan zijn zoveel missen op een dag ook om een
andere reden erg zwaar, want tijdens elke mis moet de bekende miswijn
worden gedronken.
Tegen 18.00 uur plaatselijke tijd zijn we terug op onze basis. Ter
afsluiting van deze dag zijn we met z'n vijven uit gaan eten.

Kortom, op een heel ander manier hebben we ervaren hoe hier de H.Rosa
wordt vereerd. Een schril contrast met Sittard.
Jullie kunnen je voorstellen dat we als heel vrome mensen terugkomen.


Maandag 31 augustus.

Vanmorgen gaan we op bezoek bij de Zusters van de Goddelijke
Voorzienigheid in de wijk Puente Piedra.
SRL heeft hier in het verleden enkele projecten ondersteund. Er zijn
nog maar twee zusters over van de drie, want een heeft i.v.m. ziekte
overplaatsing gekregen naar Frankrijk.
De Zusters Odile en Simone zijn openhartig over de gang van zaken in hun
parochie. We krijgen een uitgebreide rondleiding door hun gebouwen.
De crèches zien er prima uit, zelfs met goede sanitaire voorzieningen
als douche en toilet. De eetkeukens, een voor de crèches en een voor
de bewoners, functioneren prima en haast professioneel.
De computerruimte is goed beveiligd, de bibliotheek goed ingericht.
Het naaiatelier kent prima machines en ziet er professioneel uit. De
leerkracht die kinderen met een achterstand helpt bij het leren lezen
en schrijven is blij met haar baantje, want hiermee verdient zij
voldoende geld om haar opleiding te betalen.
Maar er zijn ook problemen. Het naaiatelier raakt de producten aan de
straatstenen niet kwijt als gevolg van de concurrentie uit landen als
China en Korea. Hier liggen helaas weinig mogelijkheden voor de
vrouwen. Computercursussen worden wel opgestart maar de resultaten
vallen door twee oorzaken erg tegen: veel cursisten houden het niet
vol en vallen voortijdig af; daarnaast heeft de "docent" te weinig
natuurlijk overwicht om de cursisten te motiveren.
De bibliotheek wordt nauwelijks gebruikt. Uitleen van boeken heeft
niet plaats want die boeken ben je kwijt. En om nu naar de bieb te
komen en daar te gaan lezen.........? De apotheek functioneert goed en
voorziet in een grote behoefte en is zelfvoorzienend.
Er is geen internet, de aanleg hiervan is wel aangevraagd bij de
gemeente. (Die betaalt de aanleg, maar geeft voorlopig niet thuis).
Men wil dit gebruiken om jongeren computercursussen te geven. Op onze
vraag waar je internet dan voor wilt gebruiken en welke functie het
heeft binnen de cursus, moest men het antwoord schuldig blijven.
We hebben met de zusters gepraat over de toekomst. Zelf zijn ze ook > niet meer de jongsten. Dit geldt natuurlijk ook voor Jan Brinkhof. En natuurlijk hebben we hun nog eens gewezen op de mogelijkheid om financiële ondersteuning van projecten bij SRL aan te vragen. Een van de wensen is om op korte termijn te gaan werken met een psycholoog die gedurende een beperkt aantal uren per week met kinderen en eventueel ouders aan de slag gaat. De psychische nood is groot.

Tot zover dit bericht. Het is nu 15.25 uur bij ons. De zon schijnt en
de temperatuur is prima. Straks gaan we weer op pad met padre Jan. We
brengen een bezoek aan de Centrale ODICECAC en aan de repetitie van
Yachay Peru.

Het is nu dinsdagmiddag 14.00 uur en het eind van
ons verblijf in Lima komt snel in zicht. We doen zoveel indrukken
op, dat we diep moeten nadenken om ons te herinneren wat we de
eerste dag hier hebben gedaan en gezien.
We begrijpen, dat onze berichten nu goed aankomen.

Gisterenmiddag hebben we eerst een bezoek gebracht aan de centrale
ODICECAC. (Dit is een afkorting van een groot aantal woorden die wij
jullie nu maar besparen).
In deze centrale worden 16 eetplaatsen vertegenwoordigd door de
vrouwen. Het gebouw is in etappes door SRL gefinancierd en ziet er
voor plaatselijke begrippen geweldig uit.
We worden ontvangen door een groep van wel 45 vrouwen die op het
punt staan te vergaderen. Op de agenda staat het organiseren van
festiviteiten met het doel inkomsten te genereren voor
vormingsactiviteiten en onderhoud van het gebouw. Daarnaast moet men
praten over de van overheidswege verplichte registratie van alle
kinderen en volwassenen die gebruik maken van de eetplaatsen. Het
wordt ons duidelijk dat het niet vanzelfsprekend is dat kinderen bij
hun geboorte aangegeven worden bij de gemeente. En i.v.m. de
subsidie van het voedsel van de eetplaatsen, is dat wel van belang.
Van de Centrale wordt verwacht dat zij de mensen actief benaderen en
helpen bij het verschaffen van alle informatie.
De dames maken van onze aanwezigheid gebruik door ons uit te nodigen
voor de officiële opening van de computerruimte. Pater Jan zegent
het lokaal in. Er staan in deze goed beveiligde ruimte 10 computers,
en voor de cursussen hebben zich 125 vrouwen aangemeld die door een
professionele kracht zullen worden verzorgd.
In vele toonaarden betuigt men de dankbaarheid voor de steun van
SRL. Ook hier mogen we aanschuiven voor een feestmaal samen met het
bestuur. En we krijgen ook nog een cadeau mee.

Vervolgens spoeden, (er is niet veel tijd, want Jan wil om 19.00 uur
een mis lezen in zijn kerk) we ons naar de eetplaats Sancta Rosa,
waar het 25-jarig bestaan wordt gevierd. We worden opgewacht door
een grote groep enthousiaste kinderen en vnl. vrouwen. We moeten
plaats nemen achter een tafel met taart, snoep, en frisdrank. Eerst
worden we toegesproken door 7 (?) vrouwen die nu of in het verleden
een belangrijke rol spelen/speelden.
Na het aansteken van de feestkaarsjes begint de muziek te spelen en
worden pater Jan, Marly en Bert naar de dansvloer geleid. Veel
kinderen en vrouwen reageren verbaasd en leuk op de lengte van Bert,
want die steekt toch wel erg af bij de gemiddeld kleine Peruanen.
Als er dan foto's gemaakt worden van Bert met de vrouwen met wie hij
heeft gedanst, is het maar beter dat hij op de knieën gaat zitten.
Hetgeen tot veel hilariteit leidt. Als pater Jan vertelt dat we
moeten gaan en niet kunnen blijven eten is de teleurstelling op het
gezicht van de voorzitster af te lezen.
Ze geeft een groot bord met eten mee voor later.

We zijn laat. Eigenlijk zou de mis om 19.00 uur moeten beginnen,
maar het wordt 19.15 uur. Jan wordt er niet zenuwachtig onder, want
" de mensen wachten wel. Ze weten dat ik wel eens wat later ben". Al
met al wordt dit de zoveelste mis die we bijwonen. Onze kerstening
begint in Comas/Lima.
Hierna wonen we een deel van de repetitie van Yachay Peru bij.
Marijn wil hier graag enkele opnames van maken voor zijn film.

Dinsdag 1 september.
Nog eenmaal trekken we de wijk in om de tegenstellingen in beeld te
brengen tussen de verschillende eetplaatsen. We bezoeken ook de door
SRL gefinancierde centrales CECOAC en COMC, waar grote affiches
hangen met foto's van het bezoek van Hub en Jo in 2006.
We zien eetplaatsen die er fantastisch uitzien en waar de bereiding
van de maaltijden geweldig is georganiseerd. Maar er zijn ook
schrijnende voorbeelden. Bewonderenswaardig dat de vrouwen onder
deze omstandigheden hun dagelijks werk verrichten.
Het is goed dat we veel bewegen, want in korte tijd hebben we 4x
gegeten.

Dit wordt ons laatste bericht.

Gisterenmiddag zijn we weer naar de in aanbouw zijnde Communidad Nuevo Union gereden. Marijn wilde hier de opnames maken waarmee elke film wordt afgesloten, namelijk het hijsen van de vlag "Limburg helpt".
Vrouwen en kinderen werden opgetrommeld; een vlaggenmast werd ergens vandaan getoverd. De acteurs en actrices kregen hun instructies.
We kunnen jullie verklappen dat dit prachtige beelden heeft opgeleverd, vinden wijzelf. Maar wij zijn natuurlijk wel bevooroordeeld. Kom dus naar de première en oordeel zelf.
Nadat Jan ons weer had thuis gebracht, ging hijzelf weer richting kerk. Wat heeft die man een energie en enthousiasme. Gepaard aan een
enorme dosis humor en realiteitszin. Bij thuiskomst had hij weer
goed uitgewerkte aanvragen van twee projecten bij zich.

Woensdag 2 september.
We rijden naar het centrum van Lima. Allereerst brengen we een bezoek aan het geboortehuis van de heilige Rosa, de kerk die naar haar is genoemd en de beroemde put. Het verhaal zegt, dat zij haar leven volledig in dienst van God heeft gesteld en daartoe heel wat ontberingen heeft moeten en willen doorstaan. Zij zou een ijzeren ketting om haar middel hebben gebonden en die hebben afgesloten met een slot. De sleutel zou zij in een 19 meter diepe put hebben gegooid, opdat zij nooit meer verlost kon worden van haar ketenen.
Dagelijks komen veel mensen naar de put om de H.Rosa te aanbidden en hun wensen op papier in de put te gooien. Wij hebben ook meegedaan aan dit ritueel.
Afgelopen zondag, 30 augustus, moet het hier weer enorm druk zijn geweest.

Hierna brengen we een bezoek aan het grote centrale plein met z'n kathedraal en regeringsgebouwen. We maken de aflossing van de wacht mee voor het presidentiële paleis. Er is veel politie op de been wat samenhangt met de angst voor acties van rebellen. Na alles wat we eerder gezien hebben vinden we deze vorm van folklore maar geldverspilling.
We wandelen ook naar de kerk van de H.Dominicus met de graftombe van de H.Rosa. Hier krijgen we een gratis rondleiding, nadat pater Jan heeft uitgelegd dat we van SRL zijn uit Nederland. Blijkbaar gaan dan veel deuren voor je open.
De binnentuin is mooi. Rondom een prachtige overdekte gang met prachtig betegelde wanden, die allerlei voorstellingen laten zien.
Daarboven oorspronkelijke schilderijen, heel oud, die o.a. de H.Dominicus als hoofdpersoon hebben. Overigens..... van deze H.Dominicus stammen de Dominicanen af die ook in Sittard heel actief zijn geweest b.v. op het terrein van de gezondheidszorg.

We hebben heerlijke koffie gedronken in het cafe (El Olvido) dat onlangs uitgebreid in beeld kwam in een film die in het Sittardse Filmhuis is vertoond. Een van de hoofdpersonen is een oudere heer. Hij werkte hier vroeger als kelner. maar dreigde op straat komen te staan toen de eigenaren er de brui aan gaven. Samen met een collega heeft hij toen deze horeca-gelegenheid overgenomen, die inmiddels is uitgegroeid tot een ontmoetingsplaats voor bekende en minder bekende personen. En daar horen wij vanaf vandaag dus ook toe!!!!!!!!
Natuurlijk brengen we ook een bezoek aan een groot winkelcentrum waar duizenden verschillende artikelen uit het rijke Peruaanse culturele
leven worden verkocht en we sluiten af met een terrasje. Oh
ja.....Marly en Bert hebben heel decadent hun schoenen laten poetsen.
Dat mocht wel na dagenlang verblijf in het stof van Comas.
En van pater Jan mogen we vertellen dat hij in een van de ruimtes van de Dominicanerkerk heeft gezeten op de stoel, waar ook paus Paulus 2e op zat tijdens zijn bezoek aan Lima.

Beste mensen,
Het is nu bij ons 17.00 uur. We gaan dadelijk richting kerk, waar Jan ter ere van de H.Rosa de H.Mis opdraagt voor en met de kooplui van de markt.
Daarna trekt de processie naar de markt en vervolgens is er een groot feest. We vertellen thuis wel hoe ons bezoek hieraan is verlopen.
Morgen, donderdag om 18.00 uur plaatselijke tijd, bij jullie vrijdag 01.00 uur, stijgt ons vliegtuig op, om hopelijk om 13.30 uur Nederlandse tijd te landen in Amsterdam.

Het wordt lente in Lima. We hebben een fantastische tijd gehad met een rijke schat aan indrukken. Hopelijk kunnen de film en de foto's jullie hierin laten delen.

Tot gauw.
Jan Brinkhof,
Jan Janssen, foto's
Marijn Poels, film,
Marly,
Bert.

 

  Back To Top  Back to top